top of page
  • Olav Rasmussen

Treet i den brune blandinga

Treet væks opp i ett dass fullt av drit. Dæ første treet ser e mange lange, blaute, loktanese bæsjeklompa. Dæ væks fort og ser straks at dæ e i ett dass heime hos ein gammel gubbe som sett å drit. Treet væks opp i rompa til gubben, og igjænnom han. Gubben dør tvært og treet fortsætta gjænnom take. Når dæ kjæm gjænnom take, ser treet ein vei, bak veien e dæ masse vatn. Då tænk treet at dæ væks opp atme ein fin innsjø, men ætter dæ væks længer og længer ser treet at dæ e på ei øy. Treet væks fort, dæ passer plutseli Lovundfjellet. Då ser treet at dæ mange øye rundt Lovund og at di e ett stykke unna fastlandet. Så væks dæ opp tel skyan og plutseli ser dæ ingenting sian han e mett oppi ein sky. Men så kjenn treet nåkka som skjer nederst på stammen og i dæ treet kjenn dæ, så bi dæ kappa av kjærringa tel gubben som satt på dass. Då va treet sitt liv færdi, trudde vi, men rota til treet va fortsatt fin, så dæ starta å væks igjæn. Kjærringa fant fort ut av dæ og bestæmte deg førr å røsk rota bort og kast dæ i havet og drokktn rota. DÅ va treet sitt liv færdi.

4 visninger0 kommentarer

Siste innlegg

Se alle

Akkurat her, akkurat no

Å bærre sett ute på sommerkveldn. Kjenn den lætte, varme vindn mot meg, mænseg hør på musikken min. Have og fjellan, lyst opp av sola ifrå mårra tell kveld. På øya mi, der kor eg kan føl meg fri og ko

Stedet mett der eg kunnje va meg sjøl

Når eg va lita brukte eg å va på ein bestæmt plass utfør menna besteforeldras hus. Der va dæ et stort eiketre, manj kunne klatter i. I dæ treet brukte eg å va masse. Nån gong måtte eg gå ein omtur før

Comments


bottom of page